Camiel en Moreel Kompas

De druk op organisaties is nog nooit zo groot geweest als nu. En die druk verlegt zich naar de bestuurders. Feitelijk zijn de reputaties van de organisatie en haar verantwoordelijke bestuurder(s) niet meer te scheiden. Dat is ook logisch want zij hebben een voorbeeldfunctie en opereren steeds meer in de schijnwerpers. Bestuurders sneuvelen aan de lopende band. Of blijven maar ternauwernood in het zadel, zoals met Camiel Eurlings het geval was bij NOC NSF het geval was.

Macht aan de omgeving

We leven immers in het tijdperk van hypertransparantie en de macht is niet aan de bestuurders, maar aan de omgeving en de stakeholders is. Zij kunnen met de middelen van nu in principe iedereen op de knieën krijgen. Bovendien draait het aan de oppervlakte louter nog om emotie. Je bent al schuldig als je verdacht wordt. Dat heeft afgelopen jaar de #metoo discussie wel laten zien. Ruimte voor ratio is er alleen als je zelf als eerste jouw verhaal deelt met de omgeving.

Omgevingssensitiviteit

De tijd dat bestuurders louter konden opereren vanuit hun machtspositie is voorgoed voorbij. Je zult verantwoording moeten afleggen over de keuzes en fouten die maakt. Omgevingssensitiviteit en een kwetsbare opstelling is daarbij cruciaal. Een te groot ego kan een bestuurder nu fataal worden. Bestuurders van nu moeten beschikken over een goed moreel kompas, waarop zij veilig kunnen varen.

Verwachtingen kennen

Een bestuurder zal zich moeten verdiepen in de verwachtingen die de interne en externe stakeholders hebben ten aanzien van zijn rol, gedrag en functioneren. En daarbij gaat het niet om wie er nu strikt genomen gelijk heeft. Het gaat erom dat je tenminste voldoet aan de verwachtingen van de omgeving. En liefst die verwachtingen nog overtreft. Je zult dus in gesprek moeten met de omgeving om de verwachtingen te kennen en te managen.

Tegensprekende hofhouding

Natuurlijk leven bestuurders aan de top veelal ‘geïsoleerd’ en dat maakt een objectieve beoordeling van de situatie er niet eenvoudiger op. Bovendien hebben bestuurders zich veelal omringd met gelijkgestemden als vertrouweling en adviseur. En dat helpt niet in het scherper krijgen van het beeld. Adviseurs dienen juist te acteren als tegenspreker om hun bestuurder zo goed mogelijk te begeleiden en te beschermen. Wanneer ze nalaten dat te doen, maken ze de bestuurder uiteindelijk onnodig kwetsbaar.

Verantwoordelijkheid nemen

Gaat het uiteindelijk toch mis en voldoet de bestuurder niet aan de verwachtingen, dan zal hij dit moeten oplossen met gedrag. Natuurlijk is in geval van fouten een excuus op z’n plaats. Maar dat dient wel snel te komen en moet bovendien vergezeld gaan van daden. Immers op de omgeving vertrouwt geen bestuurder meer op zijn blauwe ogen!

Stel zelf maar vast waar het is misgegaan bij de case 'Camiel'. Duidelijk is dat hier vanuit reputatieperspectief louter verliezers zijn. Niet alleen de bestuurder, maar ook zijn adviseur(s) en niet in de laatste plaats IOC en NOC NSF, de organisaties die hij dient!

Meer weten over bestuurders en reputatie? Lees dan 'Spanning rond de Boardroom'!